The majority of studies and analyses indicate that issues of the contemporary healthcare systems are significant. It is particularly apparent in high-income countries which differ from systems in most of the other countries due to their rapid development. The recently published book titled “Healthcare Systems: Future Predictions for Global Care” describes the changes anticipated to take place by 2030. The analysis covers 152 countries. This and other publications indicate the emerging trends to shape the future landscape of global healthcare.

1. stable development of healthcare systems,
2. new technologies,
3. genomic-led revolution,
4. demographic challenges,
5. changing epidemiology trends,
6. new models of care.

Pandemia COVID-19 pokazała jak niestabilne okazało się ogólnoświatowe bezpieczeństwo zdrowotne w konfrontacji z globalnym zagrożeniem. Systemy nie były w stanie odpowiednio szybko reagować na potrzeby ani zmieniać kształtu w celu dostosowania się do nowych warunków. Przesuwanie sił i środków do kryzysowych obszarów powodowało zapaść i zaniedbania w obszarach, z których środki były relokowane. Lekcją z pandemii jest świadomość, że mogą pojawić się nowe krajowe i globalne wyzwania zdrowotne. Wyzwanie te mogą stale ewoluować, więc mechanizmy do ich neutralizacji też muszą być elastyczne i zapewniać odpowiednią dynamikę działania. Systemy opieki zdrowotnej muszą być równoważone, by zwiększony nacisk w jednym obszarze nie wywoływał zapaści lub nowych presji w innych obszarach. Przed pandemią za największy problem wszystkich systemów ochrony zdrowia uważane były finanse i jakość opieki (także rozumiane jako brak odpowiedniej dostępności do świadczeń zdrowotnych). Dodatkowe finansowanie wydawało się lekarstwem na wszelkie niedociągnięcia systemów. W trakcie pandemii okazało się, że w przypadku przeciążenia systemu istotnym problemem jest niewydolność mechanizmów tworzenia odpowiednich procedur, brak personelu, a nawet brak dostępu do technologii medycznych. Biorąc to wszystko pod uwagę, osiągnięcie równowagi między jakością opieki a wydajnością ekonomiczną jest coraz trudniejsze. Tworzenie i utrzymywanie systemów opieki zdrowotnej jest związane z ciągłym planowaniem, wdrażaniem i ocenianiem efektywności działań w perspektywie dłuższej niż działania poszczególnych rządów. Może to być kolejną słabością, bo niespokojne czasy rodzą chęć do tworzenia rozwiązań krótkofalowych, co często skutkuje brakiem rozważania długofalowych konsekwencji tych działań. Wdrażanie i korzystanie z nowych rozwiązań systemowych czy technologicznych wymaga stabilności i czasu, aby zapewnić możliwość zmonitorowania jak najdłuższych cykli i trendów życia wdrażanych innowacji. Dlatego wyzwania dotyczące tworzenia zrównoważonego systemu opieki zdrowotnej (publicznego i prywatnego) wymagają nie tylko analizy finansowej dla kontroli kosztów i szukania oszczędności, ale też realnej oceny wartości dodanej nowych rozwiązań i rzeczywistej poprawy wydajności. Kluczem do stabilnego systemu ochrony zdrowia paradoksalnie wydaje się być jego przystosowanie do częstych zmian i możliwość rozwoju poszczególnych dziedzin bez zaburzania równowagi całości. I o tym chcemy porozmawiać w czasie najbliższego Sympozjum EBHC. top